Aktualności

04.10.2019
Przełomowy wyrok TSUE z dnia 3 października 2019 r.
Dnia 3 października Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał niezwykle ważny wyrok w sprawie umów "frankowych". Trybunał wskazał, że klauzule niedozwolone zidentyfikowane w tego rodzaju umowach podlegają wykreśleniu z ich treści. Jednocześnie TSUE podkreślił, że w miejsce usuniętych zapisów nie można wprowadzić żadnych innych postanowień. TSUE wyeliminował więc wątpliwości części sądów, które poszukiwały "kursu sprawiedliwego", który mógłby znaleźć zastosowanie w przypadku usunięcia klauzul abuzywnych z treści umowy kredytowej. Trybunał wskazał również, że można uznać nieważność umowy kredytowej, jeżeli nie może ona być wykonywana po usunięciu z niej klauzul abuzywnych. TSUE określenie skutku wyeliminowania klauzul abuzwnych z treści umowy kredytowej pozostawił w rękach kredytobiorców wskazując, że powinni oni określić, czy godzą się ze skutkami nieważności umowy kredytowej.

Podstawowe założenia wynikające z wyroku TSUE można więc podsumować w kilku punktach:
1. klauzule abuzywne podlegają usunięciu z treści umowy kredytowej,
2. w miejsce usuniętych klauzul niedozwolonych nie można wprowadzić innego postanowienia,
3. jeżeli po usunięciu klauzul niedozwolonych z treści umowy kredytowej nie może ona być wykonywana, może zostać unieważniona,
4. konsument powinien mieć możliowść wskazania, czy godzi się ze skutkami nieważności umowy kredytowej.

Poniżej prezentujemy sentencję wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 3 października 2019 r. (sygn. akt C-260/18):
1) Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby sąd krajowy, po stwierdzeniu nieuczciwego charakteru niektórych warunków umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej i oprocentowanego według stopy procentowej bezpośrednio powiązanej ze stopą międzybankową danej waluty, przyjął, zgodnie z prawem krajowym, że ta umowa nie może nadal obowiązywać bez takich warunków z tego powodu, że ich usunięcie spowodowałoby zmianę charakteru głównego przedmiotu umowy.
2) Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że z jednej strony skutki dla sytuacji konsumenta wynikające z unieważnienia całości umowy, takie jak te, o których mowa w wyroku z dnia 30 kwietnia 2014 r., Kásler i Káslerné Rábai (C‑26/13, EU:C:2014:282), należy oceniać w świetle okoliczności istniejących lub możliwych do przewidzenia w chwili zaistnienia sporu, a z drugiej strony, do celów tej oceny decydująca jest wola wyrażona przez konsumenta w tym względzie.
3) Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wypełnieniu luk w umowie, spowodowanych usunięciem z niej nieuczciwych warunków, które się w niej znajdowały, wyłącznie na podstawie przepisów krajowych o charakterze ogólnym, przewidujących, że skutki wyrażone w treści czynności prawnej są uzupełniane w szczególności przez skutki wynikające z zasad słuszności lub ustalonych zwyczajów, które nie stanowią przepisów dyspozytywnych lub przepisów mających zastosowanie, jeżeli strony umowy wyrażą na to zgodę.
4) Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie utrzymywaniu w umowie nieuczciwych warunków, jeżeli ich usunięcie prowadziłoby do unieważnienia tej umowy, a sąd stoi na stanowisku, że takie unieważnienie wywołałoby niekorzystne skutki dla konsumenta, gdyby ten ostatni nie wyraził zgody na takie utrzymanie w mocy.





Strona wykorzystuje pliki cookies. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na ich użycie.     OK